بيش فعالي يا ناپايداري از شايع ترين مشكلات رفتاري كودكان است كه متأسفانه در كشور آمار از شيوع قابل توجه آن حكايت مي كند. كودكان بيش فعال، كودكاني ناآرام و پرجنب وجوش هستند كه غالباً كارهاي خود را ناتمام رها كرده واز كاري به فعاليت ديگري كوتاه مدت مشغول مي شوند، انرژي آنها افزايش يافته، تحريك پذيري دارند و غالباً براي والدين درد سرآفرين هستند.

هر سخن جايي و هر نكته مكاني دارد"اين جمله به گوش ما آشناست و منظور آن را درك مي‏كنيم. اما آيا كودكان نيز مانند ما معني و مفهوم آن را مي‏دانند؟ كودكان زمان و مكان مناسب براي رفتاري را نخواهند دانست مگر اينكه به آنها آموزش لازم در اين زمينه داده شود. 

 به منظور كمك به والدين 10 گام در جهت ترك عادات عصبي ذكر شده است.

كافي است والدين هر يك از گام هاي زيرا (بدون هر گونه اضافات و تغييرات غير علمي) به كار گيرند و در صورت رفع اين عادات به روان شناس كودك مراجعه كنند.

ناخن جويدن، كندن مو، ور رفتن با دست و پا و رفتارهاي كليشه اي مانند تيك هاي عصبي است كه والدين را بيشتر از هر چيز ديگري دچار نگراني و دل مشغولي مي سازد.

بسياري از والدين در برابر اين گونه رفتار هاي عصبي كودكشان، بدون هيچ گونه توجه به شرايط  به وجود آورنده و تشديد كننده عادات به هر نوع توصيه اي از افراد فاميل گرفته تا دوستان و آشنايان عمل كرده يا با روشهاي ابداعي ناكارامد خود به پيچيده ترسازي  اين عادات كمك مي كنند. گاهي ففط متذكر مي شوند كه  اين كار بد است. به جملات زير توجه كنيد:

«بچه چقدر به تو گفتم، اينقدر انگشت نخور»

«مگر تو آدم نمي شي  مگه مو كندن هم شد كار»

پرخاشگري كلامي كودكان براي حذف اين عادات اولين واكنش مخرب و ناكارمد است كه والدين ازآن به عنوان تنبيه ياد مي كنند. گاهي به توصيه ديگران روش هايي مانند فلفل تند زدن روي انگشت كودك، بستن دستان او وسرزنش هاي عجيب وغريب را به كار مي گيرند. تمامي اين روش ها به جز پيچيده تر كردن مشكل هيچ اثر ديگري ندارد.

بچه ها بلند حرف مي زنند چون فكر مي كنند با اين روش همه مي توانند صداي آنها را بشنوند....!

دكتر" سليا هوپر" آسيب شناس زبان از دانشگاه كاروليناي شمالي مي گويد: بچه ها موقع هيجان و يا جلب توجه ديگران جيغ مي زنند و فرياد مي كشند. در حالي كه نمي دانند با تن صداي معمولي هم مي توان اين كار را انجام داد و نيازي نيست بلند حرف زد.